Tańce, hulanki, swawola
Historia tańca irlandzkiego
Można domniemywać, iż historia tańca irlandzkiego rozpoczęła się około 300 lat p.n.e. czyli wraz z pojawieniem się Celtów w Irlandii, natomiast pierwsze wzmianki na temat tańców irlandzkich pochodzą z XVI wieku. Pisano wówczas o jigi, Rince Fada oraz sword danses. Od samego początku cechą charakterystyczną tańca irlandzkiego była jego duża żywiołowość i dynamika, niespotykana w kulturach innych narodów europejskich. W XVIII wieku nastąpił gwałtowny rozwój tańca irlandzkiego, co było skutkiem pojawienia się tak zwanych „Mistrzów Tańca”.
Byli to wędrowni nauczyciele, którzy odwiedzali kolejne wioski i będąc goszczonymi wśród mieszkańców, w zamian uczyli ich tańczyć, ponadto cała wieś składała się na wynagrodzenie dla nauczyciela. W tym właśnie okresie ukształtowała się większość tańców irlandzkich, które przetrwały do dzisiejszego dnia. W XIX wieku powstało wiele grup propagujących rozwój kultury irlandzkiej. W okresie tym powstała między innymi Liga Gaelicka, dzięki której wzrosła świadomość narodowa wśród Irlandczyków. W 1897 odbył się w Londynie pierwszy turniej taneczny z udziałem tańca irlandzkiego. Zawody te dały początek wielu innym zawodom, które zaczęły być organizowane także w Wielkiej Brytanii oraz innych krajach europejskich. W roku 1929 została utworzona Komisja Tańca Irlandzkiego, która ustanowiła zasady tańca irlandzkiego oraz jego kształt i sposób dokonywania jego oceny podczas zawodów tanecznych. W roku 1970 odbyły się pierwsze zawody w tańcu irlandzkim zainicjowane właśnie przez Komisję Tańca Irlandzkiego. Tańce irlandzkie są tańczone podczas tak zwanego „ceili”, czyli zgromadzenia przy muzyce i tańcu. Można je podzielić na trzy główne grupy, to jest tańce grupowe, tańce solowe oraz tańce setowe.