Tańce, hulanki, swawola
Historia tanga
Tango jest tańcem o silnym zabarwieniu erotycznym. Jego początki są kojarzone z domami publicznymi, toteż nie od razu tango zostało w Europie zaaprobowane. Wpływ na kształt tanga miały tańce hiszpańskie, takie jak habanery oraz flamenco, które trafiły do Ameryki Południowej wraz z imigrantami z Europy. W tangu pobrzmiewają także rytmy afrykańskie oraz rdzenne amerykańskie. Pierwsza forma tanga powstała u schyłku XVIII wieku i była ulubionym tańcem podrzędnych lokali i domów schadzek. To wówczas zalegalizowano domy publiczne, w których skupiało się życie miast, bowiem ilość mężczyzn była kilkakrotnie wyższa od ilości kobiet. Jednakże porywająca muzyka tanga sprawiała, iż tango zyskiwało coraz większą grupę zwolenników i wzbudzało zainteresowanie. Powstało wiele odmian tańca.
Jedną z nich jest tango argentyńskie, które swą karierę rozpoczęło w roku 1900 w Buenos Aires i Montevideo. Francja tak rozkochała się w tangu, iż stworzyła własną jego odmianę, znaną pod nazwą tango paryskie lub tango apaszowskie. Niechlubny rodowód tanga powodował, iż oprócz wiernej rzeszy zwolenników, pojawiały się także donośne głosy krytyki, według których tango było tańcem niemoralnym. Wśród krytycznych głosów wymienić należy dziennik „The Times” oraz papieża Piusa X i cesarza niemieckiego, który nie życzył sobie, by jego goście wykonywali tango w jego obecności. Mimo tych krytycznych głosów zainteresowanie tangiem nie słabło, a kolejny papież Pius XI po obejrzeniu specjalnie dla niego odtańczonego tanga, wypowiedział się na jego temat pozytywnie. Początkowo tango było tańcem improwizacyjnym i nie posiadało ustalonej sekwencji kroków i jako takie trafiło do Paryża, gdzie spowodowało nie tylko zainteresowanie samym tańcem, ale zmiany w modzie. Panowie zaczęli nosić charakterystyczne dla tanga kapelusze, a panie suknie zwane tulipanowymi. Modnymi zaczęły być, charakterystyczne dla tanga oranże, żółcienie i czerwienie.