Tańce, hulanki, swawola
Mazur i Polonez
Mazur pochodzi z Mazowsza. To taniec obfitujący w kroki posuwiste i skoczne przyklęki a także wiry i szybkie przebiegi partnerów tańczących w parach. Mazur upowszechnił się w XIX wieku, kiedy to zawędrował na polskie dwory a następnie zaczął królować także na parkietach dworów europejskich. Najstarszymi figurami Mazura są zaczerpnięte z ludowej tradycji figura krakowska, odbijany oraz zwodzony. Najpopularniejsze tematy muzyczne o charakterze mazura pochodzą z utworów S.Moniuszki, F.Chopina oraz K.Szymanowskiego. Oberek pojawił się po raz pierwszy w roku 1697. Czasami określa się go mianem Prygasu.
Taniec ten polega na ciągłym obrocie tancerza wokół tancerki oraz tancerki wokół tancerza. Jest to taniec szybki, zawierający w sobie rytmy mazurowe a czasem także walcerkowe. W muzyce klasycznej spotkać można oberki w twórczości L.Różyckiego, K.Serockiego oraz K.Szymanowskiego. Polonez stanowi najbardziej znany spośród polskich tańców narodowych. Jest on swoistym symbolem polskości. W piśmiennictwie polskim nazwa ta wymieniona była po raz pierwszy w 1622 roku. Jednakże „Kronika śląska” pochodząca z roku 1406 donosi o polskim tańcu (Polnischer Tanz). Prawdopodobnie taniec, jaki wykonano podczas koronacji Henryka Walezego na króla Polski w roku 1574 był Polskim Chodzonym. Polonez w formie korowodowej rozwinął się w XVIII wieku. Był tańczony w parach, ustawionych jedna za drugą. Przy czym oboje partnerzy stali obok siebie przodem do kierunku tańca, trzymając się za wierzchy wyciągniętych dłoni. Tancerka drugą dłonią ujmowała rąbek swojej sukni, a tancerz kładł rękę na biodrze. Sylwetki powinny być wyprostowane, a poza dumna. Podczas tańca pary tworzyły różne figury, przechodziły przez tunele, łączyły się w czwórki lub ósemki, rozdzielały się, lub wznosiły ręce go góry. Najsłynniejsze polonezy napisali: M.K.Ogiński „Pożegnanie Ojczyzny” oraz F.Chopin „Polonez A-dur” Do dzisiejszych czasów Polonez przetrwał jako taniec otwierający największe bale, między innemi coroczne Studniówki.