Tańce, hulanki, swawola
Polskie tańce narodowe
Po raz pierwszy terminu „polskie tańce narodowe” użyto w początkach XIX wieku. A termin ten oznaczał wszystkie tańce pochodzenia polskiego, powstałe i tańczone w obrębie danego regionu. Obecnie mianem „polskie tańce narodowe” określa się tę grupę tańców ludowych, która w jakimś okresie czasu została spopularyzowana na terenie całej Polski, tracąc tym samym swój regionalny charakter. Do polskich tańców narodowych zalicza się: krakowiaka, kujawiaka, mazura, oberka oraz poloneza. Krakowiak powstał na ziemi krakowskiej. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z XVIII wieku. Charakterystyczną cechą Krakowiaka są synkopy oraz taniec utrzymany w takcie 2/4. Sama nazwa tańca „krakowiak” prawdopodobnie nie jest pochodzenia ludowego i początkowo oznaczała zbiór wszystkich melodii pochodzących z okolic Krakowa.
Motyw krakowiaka odnaleźć można w muzyce symfonicznej, a do najsłynniejszych należą „Krakowiaczek” S.Moniuszki; „Krakowiaczek F-dur” Z.Nosowskiego oraz „Krakowiak” K.Szymanowskiego. Kujawiak pochodzi z terenu Kujaw. Prawdopodobnie jednak jego korzenie nie są ludowe, a tańce o tym charakterze występowały także w okolicach Łęczycy i w Wielkopolsce. Po raz pierwszy nazwy „kujawiak” użyto w roku 1827. Melodyka Kujawiaka jest dość powolna i swym charakterem zbliżona do tańców chodzonych. Najczęściej Kujawiak tańczony jest do smutnych, molowych melodii, choć ruchy składające się na taniec są nie tylko powolnei chodzone ale też żywe i wirowe. Najpopularniejszymi utworami o motywach kujawiaka są „Kujawiak” H. Wieniawskiego oraz „Kujawiak z Liskowa”E. Mąkoszy.