Tańce, hulanki, swawola
Tango
W końcu tango zaczęło docierać także do wyższych sfer, by wkrótce zagościć na salonach. Wersja tanga przeznaczona dla inteligencji została pozbawiona „brudu” i „niegodziwości”. Jednakże jego pojawienie odbiło się szerokim echem, gdyż mimo pewne ogłady i ugrzecznieniu, jakim poddano salonowe tango, nadal był to taniec pełen erotyzmu, a bliskość tańczących odbiegała od układów i reguł znanych z tradycyjnych tańców salonowych.
W I połowie XX wieku tango stało się symbolem emancypacji. To wówczas kobiety zaczęły publicznie palić ,obcinać włosy, nosić spodnie i prowadzić samochody. Tango było rodzajem wyzwolenia, o które wówczas walczono. Złotym okresem w historii tanga, nazywane są lata 1943-1955, kiedy to do władzy doszedł Juan Domingo Peron i tango zostało wykreowane jako muzyka typowo argentyńska. Spadek popularności tanga nastąpił w latach 1955-1982. W muzyce rozrywkowej zaczęli wieść prym Beatelsi i wykształciły się zupełnie nowe formy taneczne, toteż tango zostało zepchnięte niemal na margines. Kolejna fala jego popularności miała miejsce w roku 1983. Wówczas to powstało słynne przedstawienie „Tango Argentino” a także film „Tango” w reżyserii C.Saury. Zainteresowanie tym rodzajem muzyki i tańca trwa do dziś. Tango wchodzi w skład tańców turniejowych, jest także częścią światowego niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości. Zostało ono wpisane na listę dziedzictwa 30 września 2009 roku po aprobacie międzynarodowego komitetu UNESCO.