Tańce, hulanki, swawola
Walc wiedeński i walc angielski
Początków walca wiedeńskiego należy upatrywać w XIV-wiecznych tańcach ludowych południowych Niemiec. Jego rozwój natomiast jest nierozerwalnie związany z historią Austrii. To tam powstawały liczne kapele muzyczne grające na skwerkach, bulwarach i w wiedeńskich parkach, przyciągając publiczność z całego miasta. Nieskomplikowane ruchy taneczne walca, sprawiały iż szybko stał się on ulubioną rozrywką miejscowej ludności.
Dalsze upowszechnianie się muzyki na terenie Wiednia, jak i całej Austrii spowodowało, iż zaczęły powstawać kapele, grające w bardziej renomowanych miejscach, których słuchaczami były wyższe klasy społeczne. Niebagatelną rolę w upowszechnianiu się walca wiedeńskiego miały kompozycje J. Straussa oraz F. Lannera. Wraz z walcem wiedeńskim powstała także i druga jego odmiana, zwana walcem francuskim, jednakże ze względu na dość dużą trudność techniczną, którą charakteryzował się walc francuski, nie osiągnął on tak dużej popularności jak jego wiedeńska odmiana, a z czasem zaniknął. W końcu walc wiedeński trafił na salony, jednakże nie obyło się bez fali krytyki. Uznano bowiem ten taniec za zbyt frywolny, zwracano uwagę na zbytnią bliskość tańczących, dopatrywano się nawet szkodliwego wpływu walca na zdrowie, którym miało być ciągłe wirowanie tanecznej pary. Z czasem walc zyskał żywszy charakter, pojawiło się wiele nowych figur i zaczął on wymagać od tańczących niemałej wprawy. Taniec ten potrzebuje obecnie dość dużej przestrzeni, ponieważ jego podstawą jest ruch obrotowy. W końcu walc wiedeński zawojował salony całej Europy, stając się niekwestionowanym królem tańca, wykonywanym podczas największych balów. z czasem wyparł on menueta.